ရြက္ေဟာင္းေၾကြဂိန္မာန္
ရြက္သစ္ေ၀၊၀ႆန္
ေဆာင္းေလေျပအၾကိမ္ၾကိမ္ေဆာ္ေသြး
မလြတ္ေသးတဲ့၊၀ဌ္ေၾကြး
ဘယ္ဘ၀ကတင္ခဲ့မွန္းမသိပါ။
ငါ့ဦးေႏွာက္ေတြေလ
ငါ့အေသြး၊အသားေတြေၾကပ်က္
ငါ့ဘ၀ဦးတည္ရာမဲ့
ေၾကကြဲစရာအခ်ိန္ဆို
ရွိမွရွိပါေလစ။
အနာဂါတ္မဲ့ဘ၀
ေသခါမွေသာ္ေကာင္းပါ့
သံကြန္ခ်ာေလာင္းရိတ္က
ရုန္းထြက္ဖုိ ့ရည္သန္
ေတြးရၾကိမ္ဖန္။
နင္၊ငါရန္မပြား
အေဟာသိကံ၊ခႏီ ၱနဲ ့
ေရာက္ေလရာဘ၀တိုင္းမွာ
ျငိမ္းခ်မ္းတဲ့ဘ၀ျဖစ္ရပါေစေသာ၀္။
အန္ဒါမန္ဟီးရိုး
မြန္းလြဲ ၂ နာရီ
၂၈၊၄၊၀၉
Tuesday, April 28, 2009
ဘ၀မုန္တိုင္း
Posted by
Andaman Hero
at
1:53 PM
0
comments
Labels: ရသစာေပ
Friday, April 10, 2009
ပိေတာက္အိ္မ္မက္
ညကမိုးတျပိဳက္ႏွစ္ျပိဳက္ရြာလိုက္တယ္
သၾကၤန္မိုးပဲျဖစ္မွာပါ
ဒီမနက္ေတာ့၊မဲေဆာက္ေစ်းထဲမွာ
ပိေတာက္ပန္းေတြကိုယ္စီနဲ ့
ေအာ္..ဒို့မ်ားရဲ့သၾကၤန္က်ေရာက္ေတာ့မွာပါလား။
ဟိုးအႏွစ္၊ႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္က
ဒီလိုသၾကၤန္မိုးရြာလိုက္ရင္
မနက္မိုးလင္း
အိမ္ေနာက္ဖက္က
ပင္ပိေတာက္အမႊာ
ေမြးဖြားေပးလုိက္တဲ့ပိေတာက္ပန္းေတြက
ပင္လံုးညႊတ္မတတ္ပါပဲ။
ဟဲ့…သားမိုးစိုထားတဲ့ပင္စည္ကခၽြဲေနတယ္
သတိထားတက္ေနာ္..အေမကမွာတာပါ
အပင္ေအာက္မွာေတာ့၊ပိုးအိတို ့၊မိစန္းတို ့ကအငမ္းမရ
လက္ကမ္းလို ့…ေပ်ာ္လိုက္တဲ့တို့ဘ၀။
ထိုင္းမေလးေတြက၊ပိေတာက္ကိုမမက္ေမာဘူး
စုမ္ကရမ္ဆိုတဲ့သၾကၤန္မွာ
ေဘာင္းဘီတိုျပတ္
ဆိုင္ဒယိုးတပ္နဲ ့
သူတုိ့မ်က္ႏွာကိုေပါင္ဒါမွဳန့္သုတ္လိ္မ္းေပးလိုက္ရေပမဲ့
ပိေတာက္ပန္းေခါင္းအလွ်ံပန္ထားတဲ့
ပိုးအိတို ့မိစန္းတို့ကိုေရေလာင္းရသေလာက္ေတာ့
စိတ္မလွဳပ္ရွားမိပါဘူး။
ခုေတာ့၊ငါ့ေခါင္းလည္းျဖဴမဲၾကားလုိ့
ပိုးအိတို့မိစန္းတို့လည္း
ေယာဂီေရာင္တဘက္နဲ ့
ဆြမ္းခ်ဳိင့္ကိုဆြဲ
ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းထဲ၀င္သြားေနတာ
ငါျမင္ေယာင္မိတယ္။
ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြားၾကာျပီးေနာက္
ပိေတာက္ပြင့္ခ်ိန္
တို့မ်ားျပန္ဆံုခဲ့ၾကရင္
ဇရာအခ်ိန္မို ့
ငါလည္းပိေတာက္ပင္မတက္နိုင္ေတာ့ဘူး
ငယ္ဘ၀ကအေၾကာင္းေတြေလာက္ကိုပဲ
တို့မ်ားေျပာျပီး
ျပဳံးရံုသာျပံဳးနိုင္ၾကေတာ့မွာပါ
ငယ္သူငယ္ခ်င္းတို့ေရ။
(ဆိုင္ဒယိုးတပ္အကၤ်ီ =အခုေခတ္ဆယ္ေက်ာ္သက္မ်ား၀တ္သည့္ၾကိဳးေသးတေခ်ာင္းတပ္ခ်က္ေပၚအကၤ်ီ)
အန္ဒါမန္ဟီးရိုး ဧျပီလ ၁၀ ၊ ၂၀၀၉
Posted by
Andaman Hero
at
12:41 PM
0
comments
Labels: ရသစာေပ
Tuesday, October 23, 2007
က်ီးႏွင့္ ခင္ပုပ္ - ေမာင္သာရ

ခ်ဳပ္ေန႔က်ဴးက
႐ူးမူးတုန္လဲ့၊ ကိုးရာမဲ့ဟု
က်ီးကဲ့သို႔လွ်င္ မေတြးခ်င္။
ခင္ပုပ္လည္း ငွက္
ညဥ့္လည္း နက္
ထြက္၍ တုိက္ခိုက္သည္တကား။ ။
(‘က်ဥ္တုတ္ခံ၀ံ့ မခံ၀ံ့’ ၀တၱဳမွ …)
ေဒါက္တာလြဏ္းေဆြဘေလာဂ္မွကူးယူေဖၚျပသည္။
Posted by
Andaman Hero
at
12:23 PM
0
comments
Labels: ရသစာေပ